Geluk Gehad

NIEUWE SCHOENEN Mijn bergschoenen zijn bijna op. De zolen laten langzaam maar zeker los, het stiksel is stuk hier en daar, en het profiel is ook niet meer wat het geweest is. Ik moet dus eigenlijk nieuwe. Maar ik wil niet. Die oudjes, ze zitten nog als gegoten en ze lopen heerlijk, het liefste houd ik ze. Maar ja. Ik ga binnenkort op vakantie. Naar de bergen. Dus op een middag fiets ik toch maar naar de buitensportwinkel, mede aangemoedigd door jouw stem, zachtjes en toch duidelijk: ‘het zijn wel de bergen hè liefste. En jij verdient goede schoenen.’     In de eerste winkel waar ik kom vertelt een nukkige verkoper me dat wat ik zoek (iets wat lijkt op wat ik had) niet meer bestaat. Verouderd type, zegt hij. Bovendien wordt het überhaupt ‘erg lastig’ met mijn voeten (maat 36 en vrij smal). Ik gebruik mijn lastige voeten om snel weg te wezen.   ‘Welke maat heb je?’, vraagt de verkoper in winkel nummer 2.  ’36. En ik heb vrij smalle voeten’. ‘Oké’.  Mijn voete...

HET EINDE VOOR BEGINNERS Dat je stem zou breken, jouw prachtige stem. Die stem waarmee je zo mooi Fries sprak, de sterren van de hemel zong, mij geruststelde en in vervoering bracht, dat die zou breken Dat je het nog wel zou willen, even mee naar buiten lopen om het bezoek uit te zwaaien, maar dat je bij de voordeur al zou fluisteren dat je niet meer verder kon Dat dat ritje langs de bomen en langs die parkeerplaats waar we zo vaak hebben gevrijd, en dan nog een frietje halen en dat in de auto opeten - jij nam er maar een paar -, dat dat het laatste ritje zou zijn Dat je niet meer aan tafel zou kunnen zitten en ook niet meer in je stoel en dat je dus echt naar bed moest Dat het je nog maar een paar keer zou lukken, douchen in een stoel Dat het gewoon niet meer zou willen, ook die katheter niet, dat die binnen twee weken vier keer zou moeten worden vervangen, waarvan één keer in het holst van de nacht door twee ambulance-verpleegkundigen die Co en Jo heetten Dat ik in het holst van een ...

  SOMS Hee liefste waar bleef je nou, ik dacht dat je nooit en dat je voor altijd Kom maar gauw hier mijn lief ik schenk je een kop thee in of wil je liever een glas whisky, kan ook ik heb ‘m bewaard Wat zeg je? Ja, deze is nieuw, die andere was kapot, die rode weet je wel, nu heb ik een witte, ze hadden geen rode meer Klopt, hij bloeit volop, je had gelijk dat je een oleander gewoon moet durven snoeien Dank je wel schat, ja ik dacht ik probeer eens een andere shampoo Eh…ik rommel maar wat aan ik weet niet of dat knap is Tuurlijk, ik zet de verwarming lager als ik een paar dagen wegga Zeker, ik kijk uit als ik ga hardlopen Echt? Dat hoor ik vaker maar ik denk dat dat dus komt door die nieuwe shampoo en schijn bedriegt en zo Had ik al sorry gezegd? Voor dingen die ik stom deed en stomme dingen die ik deed? Ja hè Precies, dat heb ik ook, alsof het gisteren was, ik ruik je haar ik hoor je grapjes ik voel je huid ik dans met jou en ben jij dat trouwens, die reiger bij de gracht, die vl...

WERKZAAMHEDEN Er staan bulldozers voor ons huis, een schaftkeet en een Dixie toilet. De boel is afgezet met hekwerk, er liggen overal stapels stenen, grote ijzeren platen bedekken de stoep. Er wordt gegraven, gehakt, radio 538 gedraaid, opnieuw bestraat en geasfalteerd. De weg wordt een fietsstraat met een looppad ernaast, en er komen bankjes en veel groen. Een stevige klus en het wordt vast mooi, maar voorlopig is het nog even doorbijten. Elke ochtend om 7 uur begint de herrie, en de route naar onze voordeur is een steeds veranderend parcours tussen de hekken door. Het lijkt hier wel Spel zonder Grenzen, hoorde ik een meneer mopperen (uit het feit dat ik wist wat hij bedoelde kun je opmaken dat hij en ik van een zekere generatie zijn. Als jij niet weet wat Spel zonder Grenzen is, dan ben jij van een andere generatie).     Ik vind het confronterend, het gedoe voor onze deur. Want:    A) We wisten al een poos dat dit ging gebeuren. Begin vorig jaar kregen we van de ge...

WACHTWOORDEN Het was december, een paar weken na het afscheid. Buiten bleef het grijs, binnen had ik toch maar een boompje opgezet en een kerstster opgehangen. Ik belde met een instantie. Dat moest, vanwege van alles. De mevrouw van de nabestaandendesk vertelde me vriendelijk dat ze zonder wachtwoord helaas niks voor me kon doen, althans niet zonder de benodigde papieren. Daar raakte ik van in de stress. Wij hadden heel veel goed geregeld, opgeschreven, doorgesproken. Maar op het laatst haalde de ziekte ons zo snel in dat er een paar dingen bij inschoten. Zoals dat ene wachtwoord. En daar zit je dan, aan je eigen nabestaandendesk met je handen in je haar.     Ik probeerde uit alle macht het proces rondom die benodigde papieren te versnellen, er achteraan te jagen, de boel op te jutten. Ik belde, ik mailde, ik belde nog een keer. Dat hielp geen bal, het hele gedoe duurde precies zo lang als zoiets nou eenmaal duurt. En toen kreeg ik alles keurig binnen en was het geregeld. Natu...

WATERTRAPPELAAR Wat ik  heb  gedaan vandaag, vraagt Iemand.  Wakker geworden, opgestaan, gedoucht, koffie gezet en ontbeten, zeg ik. Wat mails weggewerkt, boodschappen gedaan, boterham gesmeerd, vriend gebeld, filmpje gepakt met vriendin, drankje gedronken, gekookt en gegeten.  Dat klinkt als een redelijke dag, zegt Iemand.   Ja, zo klinkt het hè, zeg ik. Gefopt, denk ik.                                                                                                                                   Wat ik eigenlijk heb gedaan: overwogen om deze dag over te slaan, toen ik bij het wakker worden naast me keek en alleen een kussen zag. Bedacht da...

ROUWVOUW Ik heb een nieuw vloerkleed gekocht. Het oude kleed was vaal en versleten en het krulde hier en daar verraderlijk op, onze visite kon daar al struikelend over meepraten. Bovendien was het ook gewoon te klein voor onder de eettafel, en eigenlijk ook best lelijk (daar dacht ik ooit anders over maar smaken verschillen niet alleen, ze veranderen ook). Het werd tijd, kortom. Ik was er blij mee. Dacht ik.  En toen werd het bezorgd en moest ik huilen. Niet omdat het nieuwe kleed bij nader inzien enorm tegenviel (dat deed het niet), en ook niet omdat er fikse vouwen inzaten vanwege het opgepropt zitten in de verpakking (da's geen ramp, volgens een vriend van mij loop je die vouwen er vanzelf uit). Er was in wezen niks mis met het kleed, behalve dan dat het  een nieuw kleed was. Door mij uitgezocht. En gekocht. Voor in ons huis. Niks overlegd. Niet samen gewikt, gewogen en een knoop doorgehakt. Geen gezamenlijk afscheid van het oude kleed (dat was gelukkig strikt genomen nie...