OUT OF OFFICE 

De afwezigheidsassistent in mijn mailbox moet aan, de komende dagen ben ik even ‘out of office’: mijn nog relatief jonge ogen moeten van hun staar afgeholpen worden. Omdat ik als kind een nogal traumatische ervaring opdeed tijdens het doorprikken van mijn traanbuisjes (dat moest, ik had continu ontstoken ogen omdat het daar niet lekker doorstroomde), is besloten dat de ingreep onder algehele narcose gaat plaatsvinden. ‘Dat is beter voor u én voor degene die u gaat opereren’, aldus de oogarts in het voorgesprek. Fijn, zo’n oogarts. 

 

En zo loop ik op een woensdagochtend samen met een vriendin een ziekenhuis binnen dat ik ken, jij en ik zijn er vaak geweest. In de Opnamelounge (zo heet de wachtruimte tegenwoordig), bedenken we tips die de lounge-beleving nog wat zouden kunnen verrijken (kussens in de banken? Het licht wat gedimd? Loungemuziek op de achtergrond, zachtjes?). Tijdens het opnamegesprek krijg ik twee polsbandjes om. Festivalbandjes, zei jij altijd. 

 

Als ik door een verpleegkundige naar de operatiezone word gereden mag de vriendin meelopen tot aan een grijze dubbele deur. Die deur ken ik ook. Ik zie mezelf staan, naast het bed waar jij in ligt, een tijd geleden, precies op deze plek. Er wordt een morfinepomp vlak onder je buikwand geplaatst, tegen de pijn. Ik kus jou en ik zeg alles komt goed. En dan ga je, door die dubbele deur. 

‘Daar gaan we’, zegt de verpleegkundige. Ik krijg een kus van de vriendin en ze zegt alles komt goed. 

 

Marijke doet de monitor en het infuus. Ik weet dat ze Marijke heet, want ik heb het haar net gevraagd. Ze vraagt me hoe het gaat. Ik wil ‘best oké’ zeggen, maar ik realiseer me al minutenlang dat jij hier óók lag. In deze zaal. Dat je dezelfde dingen hebt gezien: de paal met infuuszakjes eraan, de kast voor de warmtedekens, de crocs aan de voeten van het medisch personeel. Dat je het misschien ook koud had, want je had zo gauw koud. 

Het doorprikken van die traanbuisjes is destijds goed gelukt, Marijke ziet het ook. Ze legt haar hand op mijn arm, heel even. Tegen de anesthesiemedewerker die me komt ophalen zegt ze: ‘Jullie moeten goed voor haar zorgen’. De anesthesiemedewerker kijkt me aan.

‘Hoi. Gerda. We gaan je echt helpen’. Rustige stem, warme glimlach. Een vrolijk praatje over carnaval tijdens het ritje naar de operatiekamer (het is de elfde van de elfde). Groene pakken, vriendelijke hoofden met plastic mutsjes, een grote lamp met een handgreep eraan. 

‘Welkom in ons kantoor’, zegt Gerda.

 

Ik hoor stemmen, het duurt even voordat ik besef dat het kantoor weer uit ben. Alles is goed gegaan, houd je ogen nog maar even dicht. Ogen dicht. Ik zie jou. Je rechterarm, dapper zwaaiend terwijl je door die dubbele deur gaat, het festivalbandje om je pols. Dit soort momenten. Je bent er. Niet.   

Wat ben ik blij met al die lieve afwezigheidsassistenten. Eén ervan haalt me straks weer op.