PAS 

‘Zo’n eerste jaar hè….als je dat maar gehad hebt’, zeggen mensen weleens tegen me. 

Tja. Wat dan eigenlijk, als je dat gehad hebt? 

Nou, dan heb je dat dus gehad. Die eerste verjaardag, die eerste vakantie, die eerste kerst, het scheelt als je dat allemaal een keer voor het eerst….toch? 

Jaja. Not. Voorlopig vind ik het tweede jaar pittiger dan het eerste. Ik ben er inmiddels twee maanden en 24 dagen in onderweg (2064 uur, 123.840 minuten). Duizelingwekkende getallen, en dan tel ik het eerste jaar er nog niet eens bij op. En jij bent er steeds meer niet, steeds langer, hardnekkiger, definitiever, en allesomvattender. Niet, niet, niet. 

 

Een anekdote. Dag 84, jaar 2, einde middag. Eergisteren dus. Ik sta in een winkel in vintage kleding, ik wil een jasje afrekenen met mijn pinpas (niet met mijn telefoon, ik ben zelf ook nogal vintage), maar die pas zit ineens niet meer in mijn portemonnee. Zakken bevoelen, tas omkeren, niks. Rustig blijven, ander pasje dan maar. Alles goed en wel, maar waar is nou de pas in kwestie? Ik spoel de film van de dag terug en kom terecht in de Albert Heijn, waar ik eerder vandaag de boodschappen heb betaald met die pas. Gauw terugfietsen naar de supermarkt. Het meisje met de neuspiercing kijkt in de lades van de servicebalie en zegt dan: helaas. 

Ik spoel verder terug: ik herinner me dat ik de portemonnee na het afrekenen in de boodschappentas heb gestopt. Thuisgekomen heb ik alles uitgepakt en de tas, een oud lor, in de vuilnisbak gegooid. De zak was nogal vol, ik heb ‘m uit de vuilnisbak gehaald en in de schuur van ons gebouw in een afvalcontainer gedeponeerd. Is het pasje tijdens deze handelingen uit de portemonnee gevallen? En zit het dus nu nog in die oude tas, in de vuilniszak, in de afvalcontainer? 

Aangekomen in de schuur (hard gefietst, zweet op bovenlip) stel ik vast dat de betreffende afvalcontainer inmiddels tjokvol zit, dus het is nog een gedoe om mijn eigen vuilniszak eruit te vissen. Maar het lukt, ik peuter ‘m open, ik zie de tas tussen koffiedrab, mandarijnenschillen en een restje nasi van een paar dagen geleden, ik doe 'm een beetje open en….yess!!! Victorie!

 

Ik sta te grijnzen met de pas in mijn hand, ik ben een heldin! Dan valt er plotseling iets over me heen, ik krijg er tranen van. Dit. Ik wil het allemaal aan jou vertellen. En jou dan horen zeggen ja maar lief, waarom stop je die portemonnee dan ook niet in je gewone tas? 

Ik sluit de schuur af, zet mijn fiets in mijn eigen berging en loop naar boven. Mijn benen voelen vreemd, alsof ze vol zitten met koffiedrab. 

Dit soort momenten heb ik vaak, en steeds vaker naarmate de tijd verstrijkt.

Een jaar, ruim.  Ruim een jaar, pas.