-



A(u).I. 

 

Even een stukje over A.I. Gewoon zelf geschreven, met mijn eigen brein en mijn eigen vingers.

Ik ben er al een poos mee bezig. Met A.I. Dat is best moeilijk. Alleen al die eerste letter: de A. Van ‘AU’. Staat voor: pijn. Op zich al een hele kluif, maar ik vind het vooral lastig als die pijn zich manifesteert in een gefrustreerde, geprikkelde, stekelige vorm. Zoiets als dit: 

 

Iemand: ‘Maar heeft het dan een plekje inmiddels? (Toon: voorzichtig optimistisch)

Ik: ‘Nee, natuurlijk niet’. (Toon: geïrriteerd). 

Of deze (als reactie op mijn vraag wie er mee gaat eten):

Iemand 1: ‘Sorry, ik kan niet’. 

Iemand 2: ‘Ik ook niet’

Iemand 3: ‘Mij lukt het ook niet’.

Ik: ‘Jammer’. (Ik bedoel eigenlijk: kut. En dat hoor je aan de toon).

 

Ik snap zelf ook niet waarom het er soms zo uitkomt. Vaak was ik een moment daarvóór nog best oké. En dan toch ineens die narrigheid. Ik schaam me er achteraf vaak voor, en ik zie mensen soms ook een beetje schrikken. 

Sorry mensen. Zoals ik al zei, ik ben er mee bezig, ook met die andere letter: de I van Intelligentie. Snappen hoe het werkt bij mij, die pijn (AU!), en er dan ietsje meer grip op krijgen. Minder boosheid, meer beheersing. 

En als iemand (1,2, of 3) het even niet weet, met dat ge-AU van mij dat soms ontploft in zijn of haar gezicht, dan wil ik dat óók snappen. Of nou ja, snappen… er zijn vast betere taalmodellen in A(u).I: mildheid voelen, je verplaatsen in de ander, zien dat het is wat het is en dat we allemaal doen wat we kunnen. Ik weet dit allemaal heus wel en ben er ook niet alleen maar waardeloos in, maar toch is het soms delicaat en een geworstel. Voor mij en waarschijnlijk ook voor de ‘iemanden’ om mij heen. Daarom pleit ik voor ‘open A(u).I’: regelmatig en eerlijk blijven delen hoe het is, en daardoor met ons allen wat verlies-vaardiger worden. Een analoge ‘Sadbot’ voor iedereen. Zoiets. 

 

Nu ik dit zo opschrijf weet ik overigens niet meer zeker of het überhaupt wel iets is om na te streven: beheersing, grip op de grillige routes die mijn verdriet zo nu en dan kiest om zichzelf naar buiten te werken en te tonen (omdat het zo verlaten voelt, zo moe, zoveel missen, zoveel stille uren, zoveel liefdesverdriet, zoveel zonder jou). Misschien moet ik mezelf gewoon maar vergeven en beschouwen als een mens van vlees en bloed. 

‘Ik ben geen robot’. Daarom komt dit stukje ook uit mijn eigen brein en mijn eigen vingers. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

-
Afbeelding
PARKEREN Jouw sterfdag komt dichterbij, over een maand is het zover. Jij bent er altijd en deze dagen ben je er nog meer. Jij, en allerlei beelden van wat er allemaal speelde in die laatste weken. Sommige van die beelden wringen en doen zeer. Ze staan in mijn emotionele parkeergarage. Het is daar vrij druk.   Over parkeren gesproken: vorig jaar rond deze tijd hadden we een gesprek met een keuringsarts. Die moest beoordelen of jij recht had op een gehandicapten parkeerkaart. Zo was het toen: het ging slecht met jou, heel slecht, toch hadden wij niet het idee dat het zinloos was om zoiets nog te regelen. De blinde vlek van twee vrouwen die zo graag nog even door willen, ritjes maken door een steeds kleiner leven, en dan de auto makkelijk ergens kwijt kunnen.    We zagen de arts online, achter haar gezicht op het scherm was een grijze kantoorkast te zien, en een kalender met een berglandschap. Ze was er snel uit, jij kreeg die kaart.  De pasfoto hadden we al, die w...
Meer lezen
-
Afbeelding
(Z)WAAR OF NIET Dat het anders wordt na verloop van tijd is absoluut waar. Soms (vaak) is het namelijk moeilijker, verdrietiger, dieper en wanhopiger dan in het begin. Dat het makkelijker wordt, minder zwaar, na een jaar, dat is dus voorlopig nog niet waar. Wat wél waar is, is dat de zee van tijd tussen jou en mij alsmaar uitdijt. Soms lijkt die zee meer op een dorre woestijn, ik hoop maar dat dat niet klopt, want ik wil liever een zee. Veel fijner, qua meedrijven, dobberen en watertrappelen.  Hoe het ook zij, jij bent er dus alsmaar méér niet bij, dat is waar. De gewone dingen, zoals boodschappen doen en me dan verkneukelen als ik allerlei extra lekkers voor jou insla, of thuiskomen na een werkdag, of wakker worden na een nacht: daar ben jij niet bij.  Bijzondere dingen, zoals die prijs die ik laatst won in een kerstverhalenwedstrijd, of dat er ineens heel veel sneeuw bleef vallen (ná kerst): allemaal niet met jou. En je bent er óók niet bij stomme, angstige, nare dingen, zoa...
Meer lezen
-
Afbeelding
PAS   ‘Zo’n eerste jaar hè….als je dat maar gehad hebt’, zeggen mensen weleens tegen me.  Tja. Wat dan eigenlijk, als je dat gehad hebt?  Nou, dan heb je dat dus gehad. Die eerste verjaardag, die eerste vakantie, die eerste kerst, het scheelt als je dat allemaal een keer voor het eerst….toch?  Jaja. Not. Voorlopig vind ik het tweede jaar pittiger dan het eerste. Ik ben er inmiddels twee maanden en 24 dagen in onderweg (2064 uur, 123.840 minuten). Duizelingwekkende getallen, en dan tel ik het eerste jaar er nog niet eens bij op. En jij bent er steeds meer niet, steeds langer, hardnekkiger, definitiever, en allesomvattender. Niet, niet, niet.    Een anekdote. Dag 84, jaar 2, einde middag. Eergisteren dus. Ik sta in een winkel in vintage kleding, ik wil een jasje afrekenen met mijn pinpas (niet met mijn telefoon, ik ben zelf ook nogal vintage), maar die pas zit ineens niet meer in mijn portemonnee. Zakken bevoelen, tas omkeren, niks. Rustig blijven, ander pasj...
Meer lezen