-


TICKET TO (P)RIDE

Het is feest in mijn stadsie. Pride op z’n Utrechts: vriendelijk, vrolijk, lang leve alle variaties van de liefde en van iedereen en alles. Ik ben voor, ik wil erheen. Ik trek een roze shirt aan en speld een regenboogkleurige Dom op mijn spijkerjack. We lopen langs een gracht vol queer plezier, we zwaaien naar boten vol jolijt en pret, we begeven ons in het feestgedruis langs de werf. Overal is lol, blijheid, muziek, er wordt geproost en gevierd, happy Pride!


Het miezert. Ik ben mijn paraplu vergeten, maar volgens Buienradar klaart het zo wel weer op, zegt een van mijn lieve vriendinnen. Maar dat gebeurt niet. Althans, niet bij mij. Plotseling valt er iets over mee heen. Ik kan het ineens niet, zo zonder jou, juist hier, juist nu. Ik blijf nog even staan, maar het lukt niet meer. Hij is zomaar weg, mijn feestbui.

Als ik veel eerder dan gepland weer naar huis loop regent het over mijn wangen.


Zo gaat het soms: denk je dat je al een heel eind op weg bent, doe je steeds meer dingen die fijn zijn en horen bij het leven, word je plotseling overvallen door een groot gevoel van au en waar ben je nou en hoe moet het nou allemaal, en dan stroom je over, zonder dat die verdomde Buienradar je even had gewaarschuwd.


Waar ik op inzet: dat het volgend jaar wél lukt. Of het jaar daarna. Of eerder, dat mag ook. Ik reserveer vast een kaartje.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

-
Afbeelding
EERSTE ZOMER Ik zou je zo graag vertellen over deze zomer, de eerste na jou.  Bijvoorbeeld over dat ik laatst, het was nog juli, de tarp bij ons huisje in het bos in mijn eentje heb opgezet. Voor wie het niet weet: een tarp is een schaduwdoek, wij gebruikten ‘m als luifel bij onze oude camperbus, en later dus als zonnescherm bij de boshut. Ik klom op een ladder om één kant van het doek met lussen te bevestigen aan twee haken in de gevel, daarna gebruikte ik stokken en scheerlijnen om ‘m goed strak te trekken. Dat moest, vond jij altijd. Toen ie stond heb ik er even naar staan kijken. Ik denk dat jij vond dat het nog wel iets strakker had gekund.   Er was ook een ober in een Spaans berghotel dat net was verbouwd. Alles was nieuw en het zag er allemaal goed uit. Maar lang niet alles werkte. Veel douches hadden geen warm water, het reserveringssysteem was vastgelopen, in het restaurant liep het personeel stuurloos en in lichte paniek rond met mandjes hard geworden brood. Ik vroeg...
Meer lezen
-
Afbeelding
PARKEREN Jouw sterfdag komt dichterbij, over een maand is het zover. Jij bent er altijd en deze dagen ben je er nog meer. Jij, en allerlei beelden van wat er allemaal speelde in die laatste weken. Sommige van die beelden wringen en doen zeer. Ze staan in mijn emotionele parkeergarage. Het is daar vrij druk.   Over parkeren gesproken: vorig jaar rond deze tijd hadden we een gesprek met een keuringsarts. Die moest beoordelen of jij recht had op een gehandicapten parkeerkaart. Zo was het toen: het ging slecht met jou, heel slecht, toch hadden wij niet het idee dat het zinloos was om zoiets nog te regelen. De blinde vlek van twee vrouwen die zo graag nog even door willen, ritjes maken door een steeds kleiner leven, en dan de auto makkelijk ergens kwijt kunnen.    We zagen de arts online, achter haar gezicht op het scherm was een grijze kantoorkast te zien, en een kalender met een berglandschap. Ze was er snel uit, jij kreeg die kaart.  De pasfoto hadden we al, die w...
Meer lezen
-
Afbeelding
HET EINDE VOOR BEGINNERS Dat je stem zou breken, jouw prachtige stem. Die stem waarmee je zo mooi Fries sprak, de sterren van de hemel zong, mij geruststelde en in vervoering bracht, dat die zou breken Dat je het nog wel zou willen, even mee naar buiten lopen om het bezoek uit te zwaaien, maar dat je bij de voordeur al zou fluisteren dat je niet meer verder kon Dat dat ritje langs de bomen en langs die parkeerplaats waar we zo vaak hebben gevrijd, en dan nog een frietje halen en dat in de auto opeten - jij nam er maar een paar -, dat dat het laatste ritje zou zijn Dat je niet meer aan tafel zou kunnen zitten en ook niet meer in je stoel en dat je dus echt naar bed moest Dat het je nog maar een paar keer zou lukken, douchen in een stoel Dat het gewoon niet meer zou willen, ook die katheter niet, dat die binnen twee weken vier keer zou moeten worden vervangen, waarvan één keer in het holst van de nacht door twee ambulance-verpleegkundigen die Co en Jo heetten Dat ik in het holst van een ...
Meer lezen