-


OOIT GENOEG


Soms

-gelukkig ondertussen 
iets minder vaak maar toch -
Soms is er iets dat aan me vreet  
Zo’n harig ding van nooit genoeg
Een klein en slurfig lijfje
Smakt door mijn weke delen heen,
(Daar heb ik er best veel van 
Ze smaken blijkbaar goed)
Het smult zich voort en likt en proeft 
Mijn limbische systeem 
Mijn dunner wordend zitvlees, mijn ingekorte lontjes
De beurse stukken borstgebied, de harde partjes buik
Met slokjes traan en zweet erbij en hapjes dopamine 
Overal waar leven zit 
Is het blijkbaar snacken
Voor dit ding ik noem het rups
Het knaagt iets weg het holt iets uit
Waardoor ik soms 
- intussen
iets minder vaak maar toch -
Waardoor ik soms ineens niet meer 
Goed op de grond kan staan
 
Toch is het ooit genoeg
Dat weet ik want een rups
Is eigenlijk een vlinder 
Voordat hij vlinder is
Een opmaat een belofte, een aanloop een proloog 
Je zou dus kunnen stellen
Dat alles er al is (of moet ik zeggen ‘nog’)
En dat het slechts een kwestie is 
Van hup met die cocon
Ooit ga ik weer ontpoppen 
Ik moedig mij soms aan 
Kom maar pop, kop op pop-pop!
En dan zijn er weer dagen
Waarop ik niet geloof
In iets metamorfosisch: 
Te ver te groot te veel te veel. 
 
Maar toch en ondertussen 
Voel ik het weleens wél
Die vlinderheid, een zweempje
Als iemand zegt wat ben je lief en zullen we gaan eten
Of als ik ren of als ik zing
Of als de oleander bloeit en als jij ergens in me gloeit
En als het dan weer rijmt, 
Dan voel ik het, die vlinderheid
Dan voel ik het 
Bijvoorbeeld.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

-
Afbeelding
EERSTE ZOMER Ik zou je zo graag vertellen over deze zomer, de eerste na jou.  Bijvoorbeeld over dat ik laatst, het was nog juli, de tarp bij ons huisje in het bos in mijn eentje heb opgezet. Voor wie het niet weet: een tarp is een schaduwdoek, wij gebruikten ‘m als luifel bij onze oude camperbus, en later dus als zonnescherm bij de boshut. Ik klom op een ladder om één kant van het doek met lussen te bevestigen aan twee haken in de gevel, daarna gebruikte ik stokken en scheerlijnen om ‘m goed strak te trekken. Dat moest, vond jij altijd. Toen ie stond heb ik er even naar staan kijken. Ik denk dat jij vond dat het nog wel iets strakker had gekund.   Er was ook een ober in een Spaans berghotel dat net was verbouwd. Alles was nieuw en het zag er allemaal goed uit. Maar lang niet alles werkte. Veel douches hadden geen warm water, het reserveringssysteem was vastgelopen, in het restaurant liep het personeel stuurloos en in lichte paniek rond met mandjes hard geworden brood. Ik vroeg...
Meer lezen
-
Afbeelding
PARKEREN Jouw sterfdag komt dichterbij, over een maand is het zover. Jij bent er altijd en deze dagen ben je er nog meer. Jij, en allerlei beelden van wat er allemaal speelde in die laatste weken. Sommige van die beelden wringen en doen zeer. Ze staan in mijn emotionele parkeergarage. Het is daar vrij druk.   Over parkeren gesproken: vorig jaar rond deze tijd hadden we een gesprek met een keuringsarts. Die moest beoordelen of jij recht had op een gehandicapten parkeerkaart. Zo was het toen: het ging slecht met jou, heel slecht, toch hadden wij niet het idee dat het zinloos was om zoiets nog te regelen. De blinde vlek van twee vrouwen die zo graag nog even door willen, ritjes maken door een steeds kleiner leven, en dan de auto makkelijk ergens kwijt kunnen.    We zagen de arts online, achter haar gezicht op het scherm was een grijze kantoorkast te zien, en een kalender met een berglandschap. Ze was er snel uit, jij kreeg die kaart.  De pasfoto hadden we al, die w...
Meer lezen
-
Afbeelding
HET EINDE VOOR BEGINNERS Dat je stem zou breken, jouw prachtige stem. Die stem waarmee je zo mooi Fries sprak, de sterren van de hemel zong, mij geruststelde en in vervoering bracht, dat die zou breken Dat je het nog wel zou willen, even mee naar buiten lopen om het bezoek uit te zwaaien, maar dat je bij de voordeur al zou fluisteren dat je niet meer verder kon Dat dat ritje langs de bomen en langs die parkeerplaats waar we zo vaak hebben gevrijd, en dan nog een frietje halen en dat in de auto opeten - jij nam er maar een paar -, dat dat het laatste ritje zou zijn Dat je niet meer aan tafel zou kunnen zitten en ook niet meer in je stoel en dat je dus echt naar bed moest Dat het je nog maar een paar keer zou lukken, douchen in een stoel Dat het gewoon niet meer zou willen, ook die katheter niet, dat die binnen twee weken vier keer zou moeten worden vervangen, waarvan één keer in het holst van de nacht door twee ambulance-verpleegkundigen die Co en Jo heetten Dat ik in het holst van een ...
Meer lezen