-


OVERGAAN

Hij komt elke week: de zondagavond. Vaak doet die avond iets met mij. Dat was vroeger al zo, toen ik op school zat. Dan overviel me op zondagavond regelmatig een licht gevoel van weemoed (het weekend bijna voorbij) en spanning (morgen weer naar school). Ik had het leuk hoor, maar helemaal zonder spanning was de overgang naar een nieuwe week niet. Dat zat ‘m in typische schoolzaken (waar is mijn agenda? Wie heeft mijn gymtas gezien? Wat ga ik zeggen als ik aan beurt kom bij wiskunde, terwijl ik die sinus en cosinus-sommen uit wanhoop maar weer heb overgeslagen?), maar ook in andere dingen. Zo was ik gevoelig voor er wel of niet bij horen, en op een bepaalde manier hoorde ik er ook niet helemaal bij (want: verliefd op Charlies Angels en op Olivia Newton John, niet op De Man Van Zes Miljoen of John Travolta, zoals al mijn vriendinnen. Niemand die dat toen al wist, overigens, maar ik wist het wel en dat maakte me anders). Zo nu en dan had ik daarom op het eind van het weekend een wee gevoel in mijn buik. Ik moest dan een hobbeltje over: van de veilige, beschutte zondag de maandag weer in. Ik voelde dat hobbeltje als ik maandagochtend op de fiets stapte, schooltas achterop. Zodra ik dan ging trappen, de dag in, dan werden de dingen meestal weer hanteerbaar(der).

 

Nu ik een jaar en vier maanden onderweg ben in mijn leven zonder jou is het zondagavondgevoel er vaker. Sowieso op zondagavond, als de nieuwe werkweek weer voor de deur staat. Maar ook op vrijdagavond, als juist het weekend gaat beginnen. Of op woensdagmiddag, als ik iets leuks heb gedaan en daarna weer naar huis ga. Of op weet ik veel welke dag, als ik naar een feestje ga, of naar een borrel, of naar iets anders waar (veel) mensen zijn die lachen en praten over gewone dingen zoals werk en verbouwingen en die ene Netflix-serie, terwijl ik er niet helemaal bij hoor (want: ik lach ook, ik heb een leuke bloes aangetrokken en ik doe ook wel aan Netflix, maar mijn buik voelt wee. Dat weet dan niemand, maar ik weet het wel).

Dit soort momenten: dat overgaan van alleen naar samen met anderen, en ook weer van samen met anderen naar alleen. Ik vind ze lastig, vanwege dat ‘zondagse’ hobbeltje. 

 

Ze zeggen dat het na verloop van tijd allemaal hanteerbaar(der) wordt. Ik heb besloten om daar op te vertrouwen. En ondertussen stap ik op de fiets. Tas achterop, trappen, hobbeltje over, het leven in, of juist weer terug naar mijn eigen beschutte wereld. 

Of dingen ooit overgaan? Geen idee. Maar dat veel van jou nooit overgaat, dat weet ik eigenlijk best wel zeker. 

 

 

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

-
Afbeelding
HET EINDE VOOR BEGINNERS Dat je stem zou breken, jouw prachtige stem. Die stem waarmee je zo mooi Fries sprak, de sterren van de hemel zong, mij geruststelde en in vervoering bracht, dat die zou breken Dat je het nog wel zou willen, even mee naar buiten lopen om het bezoek uit te zwaaien, maar dat je bij de voordeur al zou fluisteren dat je niet meer verder kon Dat dat ritje langs de bomen en langs die parkeerplaats waar we zo vaak hebben gevrijd, en dan nog een frietje halen en dat in de auto opeten - jij nam er maar een paar -, dat dat het laatste ritje zou zijn Dat je niet meer aan tafel zou kunnen zitten en ook niet meer in je stoel en dat je dus echt naar bed moest Dat het je nog maar een paar keer zou lukken, douchen in een stoel Dat het gewoon niet meer zou willen, ook die katheter niet, dat die binnen twee weken vier keer zou moeten worden vervangen, waarvan één keer in het holst van de nacht door twee ambulance-verpleegkundigen die Co en Jo heetten Dat ik in het holst van een ...
Meer lezen
-
Afbeelding
EERSTE ZOMER Ik zou je zo graag vertellen over deze zomer, de eerste na jou.  Bijvoorbeeld over dat ik laatst, het was nog juli, de tarp bij ons huisje in het bos in mijn eentje heb opgezet. Voor wie het niet weet: een tarp is een schaduwdoek, wij gebruikten ‘m als luifel bij onze oude camperbus, en later dus als zonnescherm bij de boshut. Ik klom op een ladder om één kant van het doek met lussen te bevestigen aan twee haken in de gevel, daarna gebruikte ik stokken en scheerlijnen om ‘m goed strak te trekken. Dat moest, vond jij altijd. Toen ie stond heb ik er even naar staan kijken. Ik denk dat jij vond dat het nog wel iets strakker had gekund.   Er was ook een ober in een Spaans berghotel dat net was verbouwd. Alles was nieuw en het zag er allemaal goed uit. Maar lang niet alles werkte. Veel douches hadden geen warm water, het reserveringssysteem was vastgelopen, in het restaurant liep het personeel stuurloos en in lichte paniek rond met mandjes hard geworden brood. Ik vroeg...
Meer lezen
-
Afbeelding
PARKEREN Jouw sterfdag komt dichterbij, over een maand is het zover. Jij bent er altijd en deze dagen ben je er nog meer. Jij, en allerlei beelden van wat er allemaal speelde in die laatste weken. Sommige van die beelden wringen en doen zeer. Ze staan in mijn emotionele parkeergarage. Het is daar vrij druk.   Over parkeren gesproken: vorig jaar rond deze tijd hadden we een gesprek met een keuringsarts. Die moest beoordelen of jij recht had op een gehandicapten parkeerkaart. Zo was het toen: het ging slecht met jou, heel slecht, toch hadden wij niet het idee dat het zinloos was om zoiets nog te regelen. De blinde vlek van twee vrouwen die zo graag nog even door willen, ritjes maken door een steeds kleiner leven, en dan de auto makkelijk ergens kwijt kunnen.    We zagen de arts online, achter haar gezicht op het scherm was een grijze kantoorkast te zien, en een kalender met een berglandschap. Ze was er snel uit, jij kreeg die kaart.  De pasfoto hadden we al, die w...
Meer lezen