Geluk Gehad

T ICKET TO (P)RIDE Het is feest in mijn stadsie. Pride op z’n Utrechts: vriendelijk, vrolijk, lang leve alle variaties van de liefde en van iedereen en alles. Ik ben voor, ik wil erheen. Ik trek een roze shirt aan en speld een regenboogkleurige Dom op mijn spijkerjack. We lopen langs een gracht vol queer plezier, we zwaaien naar boten vol jolijt en pret, we begeven ons in het feestgedruis langs de werf. Overal is lol, blijheid, muziek, er wordt geproost en gevierd, happy Pride! Het miezert, ik ben mijn paraplu vergeten. Volgens Buienradar klaart het zo wel weer op, zegt een van mijn lieve vriendinnen. Maar dat gebeurt niet. Althans, niet bij mij. Plotseling valt er iets over mee heen. Ik kan het ineens niet, zo zonder jou, juist hier, juist nu. Ik blijf nog even staan, maar het lukt niet meer. Mijn feestbui, hij is zomaar foetsie. Als ik veel eerder dan gepland weer naar huis loop regent het over mijn wangen. Zo gaat het soms: denk je dat je al een heel eind op weg bent, doe je steeds ...

VERHUIZEN Het duurt even voordat ik de bijlage in de mail open. Ik wil niet. Durf niet. Het doet au. Ik heb het zelf besloten, dat wel. Omdat het, na een tijd, klopte om het te doen. Daarom is er nu een contract. En dat zit dus als bijlage in die mail. Want ik heb het verkocht. Ons vakantiehuisje.     Voor mij voelt het niet meer hetzelfde om er te zijn. Jouw winterkleren, jouw speciale anti-muggenspul (niet die gewone met een sterke citroengeur, daar werd je misselijk van), jouw gereedschapskist en je oude fietstassen, alles is er nog. Net als de echo van jouw stem en het gevoel dat je nog op de bank zit, of daar zou moeten zitten, en dat j ij en ik dan tegen elkaar aankruipen en door de grote ramen kijken naar hoe boomklevers zich te goed doen aan de inhoud van een pot vogelpindakaas. Of naar een Netflix-serie.  Dat jij nog zó in alle poriën van het huisje zit, in het behang, in de planken van de vloer, in de plooien van de gordijnen en in de appels aan de boom die wij ...

SCHA-DUWTJES Het feestje waar ik naartoe ging, en waar ik niemand kende (de oude vrienden die ook zouden komen waren uiteindelijk toch verhinderd). Het warme onthaal van de feesteling, en hoe blij ze was dat ik toch was gekomen. Daarna de gesprekjes: met een oude buurvrouw, een dochter, een partner, maatjes van de sportclub. Iedereen was aardig, er gingen schalen rond met bitterballen, ook vegetarische, met paddenstoelen. De zon scheen. Een mooie plek was het, aan het water, in een oude tuin.     Ik zoomde af en toe uit en dan zag ik mezelf, bewegend tussen groepjes kletsende mensen, me aansluitend, best leuk meepratend. Ooit las ik ‘The Bonfire of the Vanities’ van Tom Wolfe. Hij voert daarin ook van die groepjes op, keuvelend op chique feestjes in New York, champagneglazen in de hand. Hij noemt ze ‘conversatieboeketten’. Zijn hoofdpersoon voegt zichzelf steeds als een losse bloem toe aan zo’n boeket, en probeert zichzelf dan het gesprek in te schikken, met wisselend succes....

PLAKBAND Hoe het is. Ik werk weer (best veel) Ik doe hardlooprondjes (vaak). Ik zing (in mijn koortje). Ik schrijf stukjes.  Ik maak ons huis schoon. Ik zet de vuilniszak buiten. Ik regel dingen, ik doe mijn administratie, ik breng de auto naar de APK, ik schaf een noodpakket aan en ontdooi mijn vriezer. En trouwens: ik kom dus uit bed, ik ga douchen en kleed me aan. Ik smeer spul in mijn haar zodat het een beetje zit.  Ik spreek af met vrienden en buren en familieleden.  Boeken lezen kan ik ook weer. En de krant. Af en toe dans ik, door de kamer of i n een zaal met heel veel mensen.  Ik maak regelmatig een grapje.  Ik heb pas een nieuwe spijkerbroek gekocht.  Hoe het ook is.    Ik zeg nog altijd ‘hoi liefste!’ als ik de voordeur van ons huis opendoe en naar binnen ga. Ik zeg nog altijd ‘ons huis’. Ik zit vaak zomaar ineens een uur op mijn telefoon naar foto’s en filmpjes van jou te staren. En naar je stem te luisteren. De liedjes die je ooit opna...

STAIRWAY TO HEAVEN   ‘Eh, nou…vergeleken met jou is er met mij natuurlijk niks aan de hand’.  Mijn nichtje kijkt me aan terwijl ze kauwt op een stukje zalmforel. We zitten in een restaurantje, ik heb haar zojuist geschetst hoe het met mij gaat, zij vroeg me daarnaar. Nu wil ik graag weten hoe het háár vergaat. Dat brengt haar in verlegenheid, zo lijkt het. Kennelijk bestaat er in haar hoofd een soort ‘treur-trap’: het idee dat je, nadat iemand jou zojuist heeft verteld over iets dat best wel hoog op die trap staat (er is een geliefde dood), niet meer kunt aankomen met jouw beslommeringen van een paar treetjes lager: een irritante collega, een vapende puberzoon, overgangsklachten en KETO-diëten. Niet dat zij deze beslommeringen heeft, maar bij wijze van spreken. Of eigenlijk: van  niet  spreken, want na mijn wedervraag stokken haar woorden. Natuurlijk zijn er ook in haar leven dingen die niet helemaal over rozen gaan, maar ze vindt die in het niet vallen bij mijn situ...

OVERGAAN Hij komt elke week: de zondagavond. Vaak doet die avond iets met mij. Dat was vroeger al zo, toen ik op school zat. Dan overviel me op zondagavond regelmatig een licht gevoel van 'blues' en weemoed (het weekend bijna voorbij) en spanning (morgen weer naar school). Ik had het leuk hoor, maar helemaal neutraal was de overgang naar een nieuwe week niet. Dat zat ‘m in typische schoolzaken (waar is mijn agenda? Wie heeft mijn gymtas gezien? Wat ga ik zeggen als ik aan beurt kom bij wiskunde, terwijl ik die sinus en cosinus-sommen uit wanhoop maar weer heb overgeslagen?), maar ook in andere dingen. Zo was ik gevoelig voor er wel of niet bij horen, en op een bepaalde manier  hoorde  ik er ook niet helemaal bij (want: verliefd op Charlies Angels en op Olivia Newton John, niet op De Man Van Zes Miljoen of John Travolta, zoals al mijn vriendinnen. Niemand die dat toen al wist, overigens, maar  ik  wist het wel en dat maakte me anders). Zo nu en dan had ik daarom op he...