-




NOG EVEN

 

Hoi!’, zegt Lola, en ze kijkt me aan. ‘Hoe is het?’. 

‘Niet zo goed’, zeg ik. 

‘Wat rot’, zegt Lola. Ze hangt haar jas aan de kapstok. 

In jouw laatste weken deel ik mijn zorgmantel met haar en veel anderen. Ik vind dat niet makkelijk, ik wil alles (alles,alles!) voor je doen. Maar dat kan niet meer. Naast vrienden, buren en medewerkers van het thuishospice, zijn er inmiddels wijkverpleegkundigen die twee keer per dag komen. Eén van die wijkverpleegkundigen is Lola.  In al haar jeugdigheid – ze is begin twintig - fietst ze de wijk door om te zorgen voor mensen bij wie de dood regelmatig al op de rand van het bed zit. Ze is daar niet door geïmponeerd, ze treedt alles wat er is met kalmte en vriendelijkheid tegemoet. Ze maakt de dingen niet zwaarder dan ze zijn en ook niet lichter: ze neemt jouw klachten en ongemakken serieus en doet er alles aan om ze te verlichten. Haar aandacht en belangstelling voor jou is oprecht en ze geeft ons het gevoel dat ze alle tijd heeft (wat niet zo is, want er is sowieso doorlopend onderbezetting en dan is er ook nog een collega ziek). Ze ziet niet alleen jou, maar ook mij: de dingen voor jou doen we vaak samen, omdat ik dat graag wil (alles, alles!).


Nu verschoon ik het bed en loopt Lola met jou naar de badkamer. Jij moet even douchen, eigenlijk wil je dat niet meer. Een reuze hobbel is het, jouw lijf overeind houden op de natte vloer, het afdrogen na afloop, de rillerige kou en je dan weer helemaal aan moeten kleden. De douchestoel die we bestelden biedt inmiddels haast geen soelaas meer. Toch probeer je het nog een keer, aangemoedigd door Lola. Ik zie jouw kwetsbare blootheid de badkamer in gaan, ik hoor jouw dappere grapjes, het lachen van Lola. Rustig droogt ze jou even later af, gaat ie, vraagt ze, nauwelijks, zeg jij, nog even, zegt zij. Als je de slaapkamer weer in komt, je haren nat, ril je nog steeds. We helpen jou samen in het schone bed en dan zitten we nog een poosje bij je. Ik wrijf zachtjes over je buik, we kletsen.

‘Dank je wel voor alles weer’, zeg ik als Lola vertrekt. 

‘Altijd’, zegt ze. ‘Tot gauw’. 

De zorgmantel verdelen, en ‘m met liefde over jou heen leggen. Nog even. Zo kan ik het. 

Het is de laatste keer dat jij gedoucht hebt.

Reacties

  1. Anna scott24 februari 2026 om 00:02

    I was living a peaceful life with my family when I started noticing muscle stiffness and twitching. After seeing a neurologist, I was diagnosed with ALS. The news was overwhelming, and as the disease progressed, I lost the ability to walk and became dependent on a wheelchair.
    A friend recommended the ALS/MND protocol at DR AZIEGBE HERBS CURE. Skeptical but hopeful, I gave it a try. After three months, I noticed significant improvements—less stiffness, fewer twitches, and I could even walk short distances again, to reach out to him contact: DRAZIEGBE1SPELLHOME@GMAIL.COM
    It was a life-changing experience that brought back hope I thought I'd lost. This journey reminded me that healing can sometimes come from the most unexpected places.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

-
Afbeelding
HET EINDE VOOR BEGINNERS Dat je stem zou breken, jouw prachtige stem. Die stem waarmee je zo mooi Fries sprak, de sterren van de hemel zong, mij geruststelde en in vervoering bracht, dat die zou breken Dat je het nog wel zou willen, even mee naar buiten lopen om het bezoek uit te zwaaien, maar dat je bij de voordeur al zou fluisteren dat je niet meer verder kon Dat dat ritje langs de bomen en langs die parkeerplaats waar we zo vaak hebben gevrijd, en dan nog een frietje halen en dat in de auto opeten - jij nam er maar een paar -, dat dat het laatste ritje zou zijn Dat je niet meer aan tafel zou kunnen zitten en ook niet meer in je stoel en dat je dus echt naar bed moest Dat het je nog maar een paar keer zou lukken, douchen in een stoel Dat het gewoon niet meer zou willen, ook die katheter niet, dat die binnen twee weken vier keer zou moeten worden vervangen, waarvan één keer in het holst van de nacht door twee ambulance-verpleegkundigen die Co en Jo heetten Dat ik in het holst van een ...
Meer lezen
-
Afbeelding
EERSTE ZOMER Ik zou je zo graag vertellen over deze zomer, de eerste na jou.  Bijvoorbeeld over dat ik laatst, het was nog juli, de tarp bij ons huisje in het bos in mijn eentje heb opgezet. Voor wie het niet weet: een tarp is een schaduwdoek, wij gebruikten ‘m als luifel bij onze oude camperbus, en later dus als zonnescherm bij de boshut. Ik klom op een ladder om één kant van het doek met lussen te bevestigen aan twee haken in de gevel, daarna gebruikte ik stokken en scheerlijnen om ‘m goed strak te trekken. Dat moest, vond jij altijd. Toen ie stond heb ik er even naar staan kijken. Ik denk dat jij vond dat het nog wel iets strakker had gekund.   Er was ook een ober in een Spaans berghotel dat net was verbouwd. Alles was nieuw en het zag er allemaal goed uit. Maar lang niet alles werkte. Veel douches hadden geen warm water, het reserveringssysteem was vastgelopen, in het restaurant liep het personeel stuurloos en in lichte paniek rond met mandjes hard geworden brood. Ik vroeg...
Meer lezen
-
Afbeelding
PARKEREN Jouw sterfdag komt dichterbij, over een maand is het zover. Jij bent er altijd en deze dagen ben je er nog meer. Jij, en allerlei beelden van wat er allemaal speelde in die laatste weken. Sommige van die beelden wringen en doen zeer. Ze staan in mijn emotionele parkeergarage. Het is daar vrij druk.   Over parkeren gesproken: vorig jaar rond deze tijd hadden we een gesprek met een keuringsarts. Die moest beoordelen of jij recht had op een gehandicapten parkeerkaart. Zo was het toen: het ging slecht met jou, heel slecht, toch hadden wij niet het idee dat het zinloos was om zoiets nog te regelen. De blinde vlek van twee vrouwen die zo graag nog even door willen, ritjes maken door een steeds kleiner leven, en dan de auto makkelijk ergens kwijt kunnen.    We zagen de arts online, achter haar gezicht op het scherm was een grijze kantoorkast te zien, en een kalender met een berglandschap. Ze was er snel uit, jij kreeg die kaart.  De pasfoto hadden we al, die w...
Meer lezen