SCHA-DUWEN

Het feestje waar ik naartoe ging, en waar ik niemand kende (de oude vrienden die ook zouden komen waren uiteindelijk toch verhinderd). Het warme onthaal van de feesteling, en hoe blij ze was dat ik toch was gekomen. Daarna de gesprekjes: met een oude buurvrouw, een dochter, een partner, maatjes van de sportclub. Iedereen was aardig, er gingen schalen rond met bitterballen, ook vegetarische, met paddenstoelen. De zon scheen. Een mooie plek was het, aan het water, in een oude tuin. 

 

Ik zoomde af en toe uit en dan zag ik mezelf, bewegend tussen groepjes kletsende mensen, me aansluitend, best leuk meepratend. Ooit las ik ‘The Bonfire of the Vanities’ van Tom Wolfe. Hij voert daarin ook van die groepjes op, keuvelend op chique feestjes in New York, champagneglazen in de hand. Hij noemt ze ‘conversatieboeketten’. Zijn hoofdpersoon voegt zichzelf steeds als een losse bloem toe aan zo’n boeket, en probeert zichzelf dan het gesprek in te schikken, met wisselend succes. 

Na afloop in de auto dacht ik hier ineens aan. Het feestje was gezellig geweest en er vloeide vooral alcoholvrij bier, geen champagne. Maar toch. Een losse bloem. Zo voelt het vaak. 

 

Ik was ook in Parijs met twee lieve vriendinnen. We gingen naar de Fondation Louis Vuitton. Precies, die van die dure tassen, en nee, het is geen winkel maar een mooi museum in het Bois de Boulogne. Er was daar een overzichtstentoonstelling van de Amerikaanse kunstenaar Calder. Hij was een tijdgenoot en bewonderaar van Mondriaan, en maakte onder meer fantastische driedimensionale kunstwerken die bij ‘mobiles’ noemde (zwevend in de ruimte), of ‘stabiles’ (staand op de grond). Grote objecten vaak, in kleur en zwart-wit. De takjes, blaadjes en andere vormen wierpen hun schaduwen op de grond, op de muren, op de plafonds, subtiel en ook steeds anders, onder invloed van de lucht die door de bezoekers werd verplaatst en die de kunstwerken steeds kleine duwtjes gaf.

 

Eén van de creaties van Calder heette ‘Black Widow’. Ik stond er een tijdje bij te kijken, ik zag hoe ook hier de schaduwen steeds bewogen. Het was zo mooi, zo stil, zo nooit hetzelfde. 

Ook daar dacht ik aan, in de auto na dat feestje. Aan mijn eigen schaduw. Hoe die nooit hetzelfde is. Aan hoe ik mezelf soms een klein duwtje geef. Naar een feestje gaan, desnoods even. Een (vega) bitterbal nemen, mensen ontmoeten, het best leuk hebben. Blijven bewegen. En dat het dan even een beetje anders is. Losse bloem zoekt andere bloemen om het geheel wat op te fleuren. Geknakte steeltjes geen bezwaar. Zoiets.