PLAKBAND

Hoe het is.

Ik werk weer (best veel)
Ik doe hardlooprondjes (vaak).
Ik zing (in mijn koortje).
Ik schrijf stukjes. 
Ik maak ons huis schoon.
Ik zet de vuilniszak buiten.
Ik regel dingen, ik doe mijn administratie, ik breng de auto naar de APK, ik schaf een noodpakket aan en ontdooi mijn vriezer.
En trouwens: ik kom dus uit bed, ik ga douchen en kleed me aan.

Ik smeer spul in mijn haar zodat het een beetje zit. 

Ik spreek af met vrienden en buren en familieleden. 

Boeken lezen kan ik ook weer. En de krant.
Af en toe dans ik, door de kamer of in een zaal met heel veel mensen. 
Ik maak regelmatig een grapje. 

Ik heb pas een nieuwe spijkerbroek gekocht. 

Hoe het ook is. 

 

Ik zeg nog altijd ‘hoi liefste!’ als ik de voordeur van ons huis opendoe en naar binnen ga.
Ik zeg nog altijd ‘ons huis’.
Ik zit vaak zomaar ineens een uur op mijn telefoon naar foto’s en filmpjes van jou te staren. En naar je stem te luisteren. De liedjes die je ooit opnam in een professionele studio. Voor mij, maar dat vertelde je me pas veel later.
Ik slaap in jouw T-shirts.
Ik doe jouw parfum op. Als die op is, koop ik nieuwe.

Er vloeien hier elke dag tranen. Soms veel en lang, soms kort en hevig. Elke dag dus. 
Ik heb die zin die je op het schoolbord in de keuken schreef laten staan, en al tien keer een foto van dat schoolbord gemaakt. Uiteindelijk heb ik het bord in mijn werkkamer gehangen, in een veilig hoekje. Zodat niemand die zin per ongeluk uitveegt of erlangs strijkt met een mouw of weet ik veel waarmee (het ongeluk zit in een klein en onveilig hoekje).

Jouw medicijnen, je krukken en de flesjes met eiwitrijke bijvoeding heb ik niet weggedaan.
Jouw kleding ook niet.
Ik praat met jou.
Ik roep je.
Ik laat jou weleens een spelletje Wordfeud met mij spelen. Dat kan, want jouw telefoon doet het nog. Soms wacht ik te lang met een woord leggen en dan staat er ineens dat jij het spel hebt afgebroken. Dat zijn de slechte momenten. Buik. Stomp. Au. 

Als ik een stuk moet rijden leg ik vaak een foto van jou op het dashboard.
In bed leg ik een paar kussens op jouw plek.
Als er een nieuwe dag begint vind ik het vaak gek dat ik niet in duizend stukjes uit elkaar val.
Ik bedoel eigenlijk dat ik vaak in duizend stukjes uit elkaar val als er een nieuwe dag begint.

Ik ben niet ziek of problematisch. Ik zeg het er voor de zekerheid maar even bij. En verder ben ik elke dag in de weer met die duizend stukjes. En met plakband.