Geluk Gehad

(Z)WAAR OF NIET Dat het anders wordt na verloop van tijd is absoluut waar. Soms (vaak) is het namelijk moeilijker, verdrietiger, dieper en wanhopiger dan in het begin. Dat het makkelijker wordt, minder zwaar, na een jaar, dat is dus voorlopig nog niet waar. Wat wél waar is, is dat de zee van tijd tussen jou en mij alsmaar uitdijt. Soms lijkt die zee meer op een dorre woestijn, ik hoop maar dat dat niet klopt, want ik wil liever een zee. Veel fijner, qua meedrijven, dobberen en watertrappelen.  Hoe het ook zij, jij bent er dus alsmaar méér niet bij, dat is waar. De gewone dingen, zoals boodschappen doen en me dan verkneukelen als ik allerlei extra lekkers voor jou insla, of thuiskomen na een werkdag, of wakker worden na een nacht: daar ben jij niet bij.  Bijzondere dingen, zoals die prijs die ik laatst won in een kerstverhalenwedstrijd, of dat er ineens heel veel sneeuw bleef vallen (ná kerst): allemaal niet met jou. En je bent er óók niet bij stomme, angstige, nare dingen, zoa...

APPSCHEID   Het nieuwe jaar is net zeven minuten oud als we erachter komen: je bent er uit.  We zitten in de lobby van een hotel, twee lieve vriendinnen en ik. Het is er knus, er staat permanent een pan soep te pruttelen, er zijn geen oliebollen maar er worden wel roze bubbels gedronken, iedereen is aan het appen en bellen met dierbaren.  ‘Huh?’, zegt een van de vriendinnen terwijl ze naar het schermpje van haar telefoon staart. Ze wou net een fotootje in de groepsapp zetten. Die groep van ons, met die fijne profielfoto: een kwartet vrolijke vrouwen aan een tafel, rondom een taart met brandende verjaardagskaarsjes. Op die foto sta jij nog (jij was de jarige), maar verder ben je blijkbaar vertrokken. Het staat er, in zes korte woordjes: dat jij de groep hebt verlaten.   Ik schrik ervan, we schrikken alle drie. Niemand heeft jou verwijderd, toch? (nee, natuurlijk heeft niemand jou verwijderd), hoe kan dit nou? Ik loop verontrust en met grote passen de trap op naar bove...