APPSCHEID 

Het nieuwe jaar is net zeven minuten oud als we erachter komen: je bent er uit. 

We zitten in de lobby van een hotel, twee lieve vriendinnen en ik. Het is er knus, er staat permanent een pan soep te pruttelen, er zijn geen oliebollen maar er worden wel roze bubbels gedronken, iedereen is aan het appen en bellen met dierbaren. 

‘Huh?’, zegt een van de vriendinnen terwijl ze naar het schermpje van haar telefoon staart. Ze wou net een fotootje in de groepsapp zetten. Die groep van ons, met die fijne profielfoto: een kwartet vrolijke vrouwen aan een tafel, rondom een taart met brandende verjaardagskaarsjes. Op die foto sta jij nog (jij was de jarige), maar verder ben je blijkbaar vertrokken. Het staat er, in zes korte woordjes: dat jij de groep hebt verlaten.

 

Ik schrik ervan, we schrikken alle drie. Niemand heeft jou verwijderd, toch? (nee, natuurlijk heeft niemand jou verwijderd), hoe kan dit nou? Ik loop verontrust en met grote passen de trap op naar boven, naar mijn kamer, ik ga jouw telefoon pakken, is daar iets mee aan de hand? Ik heb ‘m dus nog, jouw telefoon, en ik zorg dat ie opgeladen blijft. Alle foto’s die erop staan heb ik overgezet naar een schijf, en ook het app-verkeer tussen jou en mij heb ik ergens opgeslagen. Verder houd ik het apparaat dus aan, omdat ik jouw toegangscode niet weet (vergeten, het ging op het laatst zo snel) en dus voorlopig (hoe lang nog?) niet wil dat ie leegloopt (zo doe ik het blijkbaar, hoe doen andere mensen dit?).

 

Jouw Whatsapp is ermee gestopt, dat ontdek ik als ik de boel check, weer terug in de lobby. Blijkbaar gebeurt dat, na een poos. En dan verlaat je dus spontaan de groep. Niet alleen die van ons vieren, maar alle groepen waar jij in zat. We lopen ze allemaal na, en overal zien we hetzelfde. Van buren van groen en buren van nu, van collega’s, vrienden, familie en andere dingen die voorbijgaan....

 

Zo begint mijn nieuwe jaar met alweer een brokje afscheid, zomaar pardoes en zonder pardon. Jij bent op zoveel manieren weg, en dit is er weer een. Ontdaan staren we naar onze schermpjes en daarna naar elkaar. We zijn even stil. Dan zeggen we dat het niks uitmaakt. Dat jij honderd appgroepen kunt verlaten, maar toch altijd blijft. Daar proosten we dapper op, met roze bubbels. Toch voel ik 'm, die steek in mijn buik. 

De volgende ochtend, bij het ontbijt, zijn er alsnog oliebollen. Ik zie dat als een aanmoediging. Ik begin aan weer een dag.